เมื่อคนเราแต่ละคนรักกันจะมีความรู้สึกที่พิเศษในหัวใจของเขา แต่ความพึงพอใจของความรักไม่ได้อยู่ที่ความรู้สึกในตัวของมันเอง แต่มันอยู่ที่ความสุขสนุกสนานที่ความรู้สึกนั้นสร้างขึ้น ความรู้สึกประเภทนี้นำไปสู่ความซาบซึ้ง และหากมันมีมากกว่าความสนุกสนานและความซาบซึ้งที่มีอยู่แล้ว เมื่อมันหายไปความสุขสนุกสนานก็หายไปด้วยเช่นกัน

ความรักไม่ควรทำให้ชีวิตเราไม่มีความสุข แต่ควรเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข ความพอใจ และความซาบซึ้ง ถ้าหากเราคิดว่าเรารักทุกคนและสร้างความรักนั้นจากทัศนคติและความชอบของเรา แต่เราก็ยังไม่สัมผัสถึงความสุข แสดงว่าความรักของเราอาจถูกปะปนด้วยความอยากความปรารถนาอย่างใดอย่างหนึ่ง ความรักที่แท้จริงหมายถึงความรักที่ไม่มีเงื่อนไข นั่นก็คือไม่ถูกปะปนด้วยความอยากความปรารถนาทางวัตถุใดๆ เมื่อความรักประเภทนี้อยู่ท่ามกลางมนุษย์ก็จะเป็นความรักที่แท้จริง เราจำเป็นต้องเข้าใจก่อนว่าความรักที่ไม่มีเงื่อนไขไม่ได้อยู่บนพื้นฐานของความคิดของชีวิตที่เป็นร่างกาย แต่เป็นความคิดทางจิตวิญญาณ เพื่อที่จะแสดงความรักที่ไม่มีเงื่อนไข ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับ ตนเอง พระเจ้า และโลก ก็เป็นสิ่งที่จำเป็น

ถ้าหากใครกำลังเล่นกีต้าร์และถ้าบุคคลนั้นเล่นได้ดีเยี่ยมจากนั้นความรักของทุกคนก็จะไปสู่ผู้ที่กำลังเล่นกีต้าร์ ไม่ใช่ตัวกีต้าร์เอง ดังนั้นความรักของเราก็ควรจะตรงไปยังผู้ที่ใช้ร่างกาย ไม่ใช่ร่างกาย

หากชีวิตปราศจากเชื้อเพลิงของความรักแล้วจรวดของจิตใจก็คงจะไม่สามารถค้นหา “ความจริงของหัวใจได้”