ช่วงเวลาที่ยากลำบากมักมาถึงก่อนที่ผมจะพร้อมเสมอ,มันไม่ง่ายเลย,มันไม่เคยง่ายเลย ผมไม่อาจคาดเดาถึงอารมณ์เเละความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้ บางครั้งมันทำให้ผมทั้งมีความสุขเเละทุกข์ทรามานในเวลาเดียวกันได้ ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในความว่างเปล่ามันมาถึงราวกับมันรออยู่ตรงนั้นมานานเเสนนาน,มันเปนความจริงที่เจ็บปวด ที่ไม่สามารถจะมองมันในมุมมองของเราหรือเค้าได้ เพราะเราไม่อาจมองในมุมมองที่เหมือนกันได้,ผมมักจะเดินจากมาโดยไม่กล่าวคำลา เพียงเพราะหวังว่าสักวันทุกอย่างมันจะมีคำตอบให้กับทุกสิ่งที่ผมคิดและทำ,,หรือมันเป็นเพราะผมเองที่ไม่เข้าใจถึงเงื่อนไขของสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นได้,”มันคงไม่ดีพอสำหรับผมหรือผมไม่ดีพอสำหรับใคร” ผมไม่ได้คิดให้มันยากมันเปนเพราะ ทางนี้มันง่ายสำหรับผมผมคงชอบที่จะเจ็บปวด มันเปนอารมณ์ที่ผมคุ้นเคย,ในโลกที่สลับซับซ้อนอย่างมีหลายอย่างที่เราไม่เข้าใจ เเละเราอาจจะไม่เข้าใจมัน แต่ผมพยายามที่จะเข้าใจสิ่งนั้น ถ้าผมมีเวลานานพอ ความเข้าใจนี้มีความสำคัญต่อผมมาก ,…